پیوند از نظر فیزیولوژیکی و بیولوژی :

پیوند زدن که در حقیقت عبارت از زخم کردن و قطع مقدار زیادی از شاخ و برگ گیاه و بعداً مجبور کردن دو نبات مختلف به زندگانی با یکدیگر است، تغییرات فیزیولوژیکی و بیولوژیکی مخصوصی در گیاه پیوندی جدید به وجود می آورد.

جوش خوردن پیوندک و پایه

برای اینکه فسمت های مختلف دو گیاه بتواند با یکدیگر زندگانی کرده  و تولید نهال جدید کند و بهره کافی دهد باید اتصال این دو قسمت با یکدیگر کامل باشد یعنی باهم جوش خورده  یکی شود.این موضوع ممکن نیست مگر آنکه پایه و پیوندک با یکدیگر نمو نموده و سلولهای محل اتصال با یکدیگر شروع به فعالیت کرده نسج جوانی به وجود آورد.برای حصول این مقصود، باید دو طبقه مولده پایه و پیوندک با یکدیگر منطبق شده به یکدیگر بچسبند یعنی هیچ قسم مانع از مایع  یا جامد  و یا بخار بین آنها قرار نگیرد.

در نباتات علفی تقریباً تمام سلولهای پایه و پیوندک نمو کرده یک نوع سنجش پارانشیمی تولید می کند که فضای بین پایه و پیوندک را پر می نماید.در نباتات خشبی این عمل تقریباً فقط بوسیله سلولهای طبقه مولده انجام می گیرد.پس از آنکه فضای بین پایه و پیوند به وسیله این نسج پر شد یک طبقه از سلولهای آن تبدیل به طبقه مولده شده و شبیه پلی رابط بین طبقه مولده پایه  و این طبقه در پیوندک می شود که من بعد مانند کامبیوم معمولی درخت  در داخل  تولید آوندهای چوبی نموده  و در خارج تشکیل آوندهای آبکشی می دهدو بدین ترتیب اتصال و یکسره شدن آوندها از پایه به پیوند عملی می شود.

در نباتات دو لپه اگر مانع تجانس پایه و پیوندک در بین نباشد جوش خوردن  دو قسمت درخت پیوندی حتمی است ولی در نباتات یک لپه این امر غیر ممکن است و اگر هم پایه با پیوندک جوش بخورد دوام آن حداکثر یک سال خواهد بود.( بنا بر تجربیات شوبرت در کتاب مولیش) علت عدم موفقیت درپیوند کردن  نباتات یک لپه مانند درخت خرما ، فقدان ساختمان ثانوی  و عدم وجود طبقه مولده متصل  به هم می باشد.

قرابت پیوندک با پایه

جوش خوردن پایه و پیوندک تابع دقت  در عمل قرار دادن پیوندک روی پایه می باشد ، یعنی دو طبقه مولده باید حتماً با یکدیگر تماس حاصل کنند ولی برای منظور مورد بحث یعنی جوش خوردن  دو قسمت  با یکدیگر  این شرط کافی نیست زیرا علاوه بر لزوم تطبیق دو طبقه مولده طبیعت دو گیاه  مورد عمل نیز باید با یکدیگر وفق دهد و یا به عبارت دیگر  تجانس و قرابتی  نیز بین انها برقرار باشد.تا عمر درخت پیوندی زیاد شده  و بهره کافی دهد.در پاره ای از نباتات مشاهده می شود که دو نوع گیاه مختلف مانند درخت گلابی و درخت به کاملاً با یکدیگر جوش خورده تولید درختی پر بهره و نسبتاً قوی می نماید.در بعضی از درختان دیگر حتی افراد یک جنس را که ژانر می نامند نمی توان با یکدیگر پیوند نمود مثلاً  سیب و گلابی که هر دو از یک جنس ولی جور مختلف می باشند اغلب با یکدیگر جوش نمی خورند و اگر هم اتفاقاً پایه .و پیوندک با یکدیگر جوش خورد عمر درخت پیوندی خیلی کوتاه می باشد و از نظر اقتصادی کم بهره خواهد بود.این قرابت و تجانس که امری است طبیعی  گاهی به اندازه کار پیوند زدن را مشک می کند که  پاره ای از درخت های سیب  را نمی توان با یکدیگر پیوند نمود.مثلاً درخت سیبی که دارای چوب نرم است و درخت سیبی که چوب آن سخت می باشد با یکدیگر قابل پیوند نیست.

موضوع تجانس بین پایه و پیوند که از مسائل مهم پیوند زدن  و یکی از شرایط  لازم موفقیت در عمل پیوند می باشد کاملاً تجربی است .یعنی فقط عمل و ازمایش نشان می دهد که چه نوع گیاهی  یانبات دیگر  قابل پیوند کردن است.

در قاعده عمومی و بطور کلی می توان گفت  که گونه های مختلف یک جنس با یکدیگر قابل پیوند کردن می باشد.موفقیت در پیوند دو جنس مختلف مشکل و به طور استثناء   حاصل می شود ودر چنین مواقع درخت پیوندی ضعیف  و یا کم عمر است و پیوند افراد و خانواده مختلف با یکدیگر غیر ممکن است.

اثر متقابل پیوندک  و پایه روی یکدیگر و نتایج آن

عده ای از دانشمندان ( من جمله مولیش) معتقد هستند که پایه و پیوندک در یکدیگر تاثیر ندارند زیرا هیچ  یک از تغییرات حاصله ارثی نیست  و با بذر قابل تکثیر  و تولید مجدد نمی باشد.دسته ای دیگر مانند دانیل و بوف عقیده دارند که تاثیر متقابل دو قسمتی که با یکدیگر  زندگانی می کنند زیاد است  و این  تغییرات ارثی می باشد  و حتی ممکن است  منجر به ایجاد  گونه جدیدی بشود مانند بذری که  از پیوند کلم معمولی روی ریشه شلغم به دست می آید.

1- در پاره ای از درختان رنگ میوه  و یا رنگ برگ  و گل در اثر انتخاب پیوند مناسب تغییر می کند مثلاً اگر یک گوجه فرنگی را که دارای برگهای قرمز رنگ است روی گوجه آمریکایی پیوند کنند  رنگ برگ آن تیره تر می شود تا آنکه همان گونه را روی گوجه معمولی پیوند بزنند.

2- نتیجه دیگر اثر متقابل پایه و پیوندک  مقاومت بیشتر درخت پیوندی به بیماریها و سرمای زیاد می باشد.

3- یکی دیگر از تاثیرات پیوند کردن درختی کم شدن  عمر بعضی از درختان پیوندی است.هر گاه پسته معمولی را روی درختی از گونه خود و یا از گونه آتلانتیکا پیوند کنند درخت پیوندی در حدود دویست سال عمر می کند ولی درخت پسته ای که در آن پیوندک پسته معمولی و پایه درخت بنه با چاتلانقوش باشد بیش از 60 سال عمر نمی کند 

فواید پیوند

1- در گیاهانی که نمی توان آنها را با قلمه  و یا پا جوش ازدیاد نمود برای حفظ مشخصات خارجی و داخلی یعنی ژنتیکی  پایه مادری از پیوند استفاده می نماید به عبارت دیگر پیوند  کردن  تغییری  در خواص ظاهری و یا باطنی پیوندک نمی دهد.

2- درختان کهن که به علتی قسمت  هوایی ان از بین  رفته  و یا فرسوده شده باشد ولی ریشه آن قوی  و فعال است  می توان ان درخت را به وسیله پیوند جوان کرد و این عمل را نسبت به نوع درخت  تا حداکثر 5 مرتبه تکرار نمود.

3- در درختان ضعیف که مقدار ریشه در آنها کم بوده  و یا طبیعاتاً قادر به جذب شیره خام به اندازه کافی نمی باشند با پیوند  کردن شاخه  ریشه داری به تنه ان جبران کمبود شیره خام را نموده  قسمت هوایی چنین درختی قوی می گردد.این کاملاً کاملا شبیه به تزریق خون در بدن بیماری است که مقدار زیادی از خون خود را  از دست داده باشد با این تفاوت که نزد انسان پس از یک یا چند مرتبه تزریق کمبود خون تامین شده  و تکرار عمل لازم نیست ولی در درختان این تزریق شیره خام اضافی باید همیشگی باشد  و به این جهت است که با پیوند کردن پایه ریشه داری که در نزدیکی درخت مورد عمل  کاشته شده  برای همیشه  منبع شیره خامی در دسترس آن قرار می دهند.

4- اغلب اتفاق می افتد که در زمستان  جانوران جونده  مانند خرگوش  به باغ  آمده پوست درختان را می جوند و از این را ه اغلب  باعث خشک شدن درخت می گردند.برای نجات درخت از مرگ حتمی کافی است دو سر شاخه جوان را در بالا و زیر خم  حاصله  از دندان جانور  به طوری که بعداً شرح خواهیم داد پیوند کنند.

پس از دو یا سه سال شاخه های جوان پیوند شده قوی گردیده  و علاوه بر رساندن مقدار کافی  شیره خام  به درخت  وزن قسمت هوایی آن را نیز تحمل نموده  تاج درختبر جا می ماند و در این موقع اگر شدت آسیب زیاد باشد  به حدی که نتوان باقی مانده تنه زخمی درخت را یعنی قسمتس که بین دو محل پیوند قرار گرفته  نگاه داشت  آن را قطع می کنند و درخت به جای یک تنه دارای چهار پایه خواهد شد.

5- هر گاه درختی در محل معینی نتواند به وسیله ریشه  خود تهیه مواد غذایی کند از پیوند استفاده  نموده  درخت مطلوب را روی پایه دیگری که قرابت  و تجانس با درخت مورد بحث داشته باشد  پیوند می نمایند مانند بادام  که در اراضی  مرطوب نمی توانند زندگانی کنند و یا رازقی در خاکهای آهکی  در این صورت بادام را روی گوجه و رازقی را روی یاس  معمولی که قادربه زندگانی در خاک آهکی می باشد پیوند می کنند.

6- در درختانی که روی ریشه خود  ضعیف و یا زیادتر از حد معمول  و لازم قوی می شوندباغبان با پیوند نمودن این نوع درختان  روی پایه مناسب دیگر قدرت و یا ضعف قسمت هوایی درخت مورد عمل را بنابر میل خود تغییر می دهد.مانند پیوند درخت گلابی روی پایه به.درخت به طبیعتاً کوتاه و تقریباً درختچه است و ریشه آن نیز کم و سطحی می باشد.پیوند درخت گلابی روی درخت به از این ضعف  و کمی ریشه استفاده نموده کوتاه و کم رشد می شود ولی در عوض دارای میوه شیرین تر و کمی مرغوب تر می گردد.

7- در پاره ای از درختان مانندپسته گل نر و ماده  از یکدیگر مجزا و روی دو درخت جدا قرار دارد به نحوی که اگر تمام درختان پسته در باغی به تنهایی  از درخت نر یا ماده تشکیل شده باشند آن باغ هیچگاه بهره نخواهد داد.و لازم است حتماً هر دو نوع درخت را نزدیک یکدیگر کاشت.معمولاً در بدر تاسیس باغ پسته برای هر 9 عدد درخت پسته ماده یک درخت نر به منظور تامین مقدار لازم پلن یا گرده برای تلقیح می کارند ولی در اغلب باغات کهنه مانند باغات پسته دامغان مشاهده می شود که تمام درختان باغ از نوع  ماده می باشندو مقدار حصول باغ پسته بسته به وزش باد یا وجود یک درخت یا چند درخت نر در باغات مجاور می باشد و بنابراین اولاً درختان هر سال میوه نمی دهندو یا اگر میوه دار شوند، مقدار آن سیار کم می باشد.برای رفع این عیب و اصلاح  باغ کهنه باید از پیوند استفاده نمود.به این طریق که روی پاره ای از درختان ماده که به فاسله منظمی از یکدیگر قرار دارند یک شاخه را باجوانه درخت نر پیوند می نمایند تا هر سال مقدار کافی گرده برای بارور کردن گلهای ماده موجود باشد و بهره برداری از باغ هر سال منظم و مرتب گردد.

8- معمولاً گیاهانی که از بذر یا هر وسیله غیر تناسلی به غیر از پیوند به وجود می آیند پس از مدتی زندگانی و رسیدن به حد بلوغ که بطور متوسط 6تا 7 سال به طول می انجامد شروع به میوه دادن  و یا گل کردن می نماید.در صورتی که اگر همین درختان بوسیله پیوند زیاد شوند پس از مدت کوتاهی که حداکثر از 2تا3 و یا 4 سال تجاوز نمی کند  شروع به گل کردن و میوه دادن  می نماید. بنابراین یکی دیگر از فواید پیوند تسریع در بهره برداری می باشد.

9- در آزمایشگاه ها مخصوصاً در مورد اصلاح میوه و یا ایجاد انواع جدید بوسیله دو رگ گیری لازم است که قبلاً نوع میوه حاصله مورد آزمایش قرار گیرد و کاشتن بذر همیشه حصول  مقصود را  به تاخیر می اندازد  در صورتی که پیوند دوره آزمایش را کوتاه می کند.

10- در پاره ای درختان پیوند قدرت بار دادن درخت پیوندی را زیاد می کند.

11- معمولاً تکثیر مکرر گیاهی در مدت طولانی با تقسیم ریشه یا بذر خالص نیکو و جلب توجه گیاه را از بین برده و محصول نامرغوبی جایگزین  میوه یا گل مرغوب آن می گردد و این خاصیت  در اصطلاح  علمی انحطاط یا دژنرسانس  نام دارد .مثلاً  گل کوب  را هر گاه به وسیله تقسیم غده ریشه  ازدیاد نمایند پس از مدتی گلها کوچک و نامرغوب می شود.برای جلوگیری از انحطاط و یا اقلاً به تاخیر انداختن آن  می توان از قلمه و یا پیوند استفاده نمود.

12- بعضی از درختان تولید پاجوش فراوان می کنند. پاجوش زیاد باعث ضعف درخت  می شود  و قطع و بر طرف کردن آنها نیز دشوار  و مستلزم مراقبت دائمی و هزینه می باشد.مانند انواع یاس درختی و پاره ای از گل های سرخ و نسترن  برای رفع این زحمت اغلب گل یا میوه مطلوب را روی پایه ای که طبیعتاً پاجوش نمی دهد پیوند می نمایند.

13- اغلب مشاهده می شود که درختی با دارا بودن  تمام شرایط  لازم برای میوه دادن مانند سن بلوغ قدرت کافی و عدم شاخ و برگ زیاد معهذا میوه نمی دهد.علت این امر هنوز کاملا روشن نیست ولی تجربه نشان داده است که هر گاه چند جوانه گل از درخت همجنس روی یکی از شاخه های آن پیوند کنند درخت مورد عمل در سالهای بعد مرتباً  میوه خواهد داد

 

 

همه چیز درباره چمن کاری

اصولا محوطه چمن کاری علاوه بر زیبایی و بر قراری لطافت محیط، از نظر بهداشت مورد توجه است،بخصوص در مناطق معتدل و خشک که در اثر وزش باد گرد و غبار به هوا برخاسته و فضا را آلوده می سازد.لذا محوطه های چمن کاری از این امر جلوگیری نموده و محیط اطرافش را مصون از آلودگی می نماید.

روشی که در این مجموعه بکار رفته هر فرد ناآشنا به فن چمن کاری می تواند با مطالعه مفاد این کتاب راسا باغبان خود بوده و به کشت چمن اقدام کند.

چمن و هر نبات دیگر در طبیعت به طور وحشی بوده که بشر با پی بردن به اهمیت آن به تدریح روی آنها مطالعه و آزمایش کرده و ارقامی مناسب برای هر منطقه انتخاب نموده که از نظر کیفی و کمی مورد توجه قرار گرفته است.

در هر کشور و کشور ما نیز چمن های خودرو به انواع مختلف یافت می شوند در ایران با مطالعات انجام شده روی این نبات چند رقم خاص انتخاب گردیده که نسبت به تکثیر بذر آن همه ساله اقداماتی صورت می گیرد.یکی از انواع این چمن های ایرانی که مرسوم و متداول است چمنی استا به نام ری گراس (rey grass) که برای نقاط گرم و معتدل مناسب است و در مناطق مرطوب مانند شمال ایران نتیجه مطلوب عاید نمی گردد.پس بهتر است نسبت به واریته انتخابی توجه خاص مبذول گردد تا زحماتی که برای کشت آن انجام می شود به هدر نرود.علاقمندان  محترم باید بتوانند که بستر نبات (خاکی که درآن بذر یا نهال کاشته می شوند)باید به دقت زیاد تهیه شود ،زیرا یکی از ارکان اصلی و مهم باغداری ،زراعت ،گل کاری و چمن کاری همانا خاک مناسب است که در هر نبات بوجه خاصی نوع خاک باید متغیر باشد.

اگر چنانچه خاک موجود مطابق با سلیقه نبات نباشد باید آنرا مطابق نیاز گیاه مربوطه آماده ساخت ،در غیر اینصورت زحمات کاشت ، داشت و برداشت برای کشت گیاهان بدون در نظر گرفتن بستر مناسب بیهوده است. لذا باید ترکیبات فیزیکی و شیمیایی هر خاک برای هر نبات مد نظر قرار گیرد.

همانطور که در ابتدا ذکر رشد نوع چمن باید با دقت انتخاب گردد، مثلا در نقاطی که سایه آفتاب، گرم، معتدل و یا مرطوب ایت باید واریته ای مخصوص هر یک از آن مناطق در نظر گرفته شود تا چمن دلخواه بدست آید، بنابراین آنچه را که برای یک چمن ایده آل ضرورت دارد به ترتیب با روشی ساده شرح داده می شود.

به طور کلی چمن ها در هر خاکی اعم از شنی یا رسی به خوبی سبز می کنند ولی رشد و نمو آن در اراضی شنی مطلوب نبوده و به علت قابل نفوذ بودن آن در اراضی مواد غذایی به سرعت  از دسترس گیاه خارج شده و در نتیجه رنگ چمنها به زودی گرایش پیدا می کنند.لذا باید به این قبیل اراضی مقداری خاک رس بیفزائیم و اگر بر عکس زمینی رسی باشد باید مقداری ماسه نرم به آن اضافه نمائیم.

خاک چمن کاری باید تا عمق 20 سانتی متری اصلاح گردد و چون ریشه چمن افشان است، اصلاح عمق بیشتر ضرورتی ندارد.

هر قدر در تهیه زمین چمن کاری دقت شود آتیه چمن بهتر است ، در این صورت چمنی که برای مدت 5 الی 6 سال در زمین پا برجاست جا دارد که خاک آن اصلاح گردد.پس باید قبل از اقدام به کشت چمن با نوک بیل نمونه های خاک یک زمین را برداشته و به دقت بررسی نموده و از وضع ظاهری خاک اطلاعات کافی بدست آورد.

پس از بررسی فوق باید زمین بیل خورده و خاک آن برگردان شده و با خاک رس یا ماسه همانطور که اشاره شد اصلاح شود.ممکن است زمین خودبخود از حیث این ترکیبات کامل بوده و لزومی به اصلاح آن نباشد. در هر حال اراضی که رس آن نسبت به شن موجود در خاک بیشتر باشد مناسب ترین خاک برای چمن کاری است.

این خاک تهیه شده را با کود سرندشده حیوانی به نحوی که بعدا میزان و نوع آن شرح داده می شود مخلوط می نمایند. باید در نظر داشت قبلا کود را غربال نموده و پس از پخش نمودن آن به طور یکنواخت در سطح زمین به عمق 15 سانتی متر با خاک مخلوط نموده و سپس با شن کش یا وسائل دیگر زمین را مسطح سازیم تا محوطه چمن کاری زیباتر جلوه کند.

زمینهایی که دارای شیب زیادی می باشند باید حتی المقدور سعی نمائیم از شیب نمد آن بکاهیم، زیرا شیب تند باعث می شود آب کاملا در زمین نفوذ نکند و بخصوص در تابستان باعث به هدر رفتن آب شده و بدین ترتیب گیاه با عدم دسترسی به رطوبت کافی رنگ آن زرد یا پژمرده می گردد. درصورتی که بخواهیم شیب مصنوعی به زمین بدهیم باید این شیب را با ترمیم پهن اسبی پوسیده یا خاک اره و انجام آبیاری به صورت پودر و خیلی آرام قابل نفوذ سازیم.

زمین چمن کاری بعد از تسطیح شدن باید به دقت کوبیده شود ،زیرا در اثر این عمل اولا درآن آثار فرو رفتگی ایجاد نشده و در ثانی ریشه های چمن در زمین سفت بهتر جایگزین شده و از رشد بهتری برخوردار است، ثالثا پس از سبز شدن می توانیم در زمین چمن کاری شده قدم بزنیم و عملیات بعدی را انجام داده بدون اینکه آسیبی به زمین وارد شود.

کوبیدن و سفت نمودن زمین چمن قبل از بذر کاری به وسیله غلطکهای مختلفی از قبیل غلطکهای آهنی ،سنگی و یا سیمانی صورت می گیرد.

غلطک های سنگی یا آهنی را می توان از فروشندگان خریداری نمود و این در صورتی است که چمن ما در سطح وسیعی انجام پذیرد ولی اگر در سطح کم در باغچه های کوچک بخواهیم اقدام به چمن کاری کنیم برای اینکه هزینه بیشتری را متحمل نشویم می توانیم شخصا آن را تهیه کنیم ، بدین معنی که یک لوله سیمانی به قطر حداقل 20 سانتی متر را که طول آن در حدود 60 تا 70 سانتی متر باشد در نظر گرفته و یک میله آهنی به عنوان محور در داخل آن تعبیه نموده به طوریکه از هر طرف 10 سانتی متر بیرون از لوله قرار گرفته باشد برای اینکه محور این غلطک ثابت بوده و از طرفی علطک سنگین باشد قبلا گچ را با آب مخلوط نموده به محض اینکه در حال سفت شدن باشد به تدریج داخل لوله را پر می کنیم و انقدر این عمل را تکرار می کنیم تا داخل لوله مملو از گچ شود. ناگفته نماند که شخص دیگری باید قبل از پر کردن گچ ، میله آهنی را کاملا در مرکز لوله نگهداری از لوله قرار گرفته باشد و آن وقت است که نسبت به پر کردن گچ اقدام می نمائیم .شکل زیر تا اندازه ی غلطک فوق الذکر را نشان میدهد.

غلطکی که بدین ترتیب درست شد یا با استفاده از غلطکهای دیگر آنقدر در روی زمینی که قبلا تهیه شده در جهت عکس هم حرکت می دهیم تا زمین چمن کاملا سفت گردد.

چه بسا دیده شده است افرادی بدون اینکه زمینی را  بوسیله غلطک سفت نمایند، اقدام به چمن کاری می کنند که نتیجه کار آنها رضایت بخش نخواهد بود.

زمینی که بدین سان تهیه می گردد آماده برای بذر پاشی است که این امر به نوبه خود در خور اهمیت است. مبحث بذر رل مهمی را در امر کشاورزی ایفا می کند که بایستی نسبت به تهبه و کاشت آن اطلاعات کافی کسب شود. ابتئا باید ببینیم چمن کاری در پارکهای عمومی ، زمینهای ورزشی ، تزئینات داخل شهر ها و منازل صورت می گیرد.

در مؤسسات تولید بذر بعضی از بذور واریته های مختلف چمن را بنا به ضرورت امر با یکدیگر مخلوط نموده و توصیه می نمایند.معمولا بذر چمن برای نقاط ورزشی مخلوطی از بذور واریته های مقاوم بوده که در دسترس فروشندگان قرار دارد.

امروزه در کشورهای ما بذری که برای نقاط ورزشی توصیه می شود بذری است مخلوط بنام اسپورت (sport) که قابلیت پا خوری آن بسیار خوب است.باید توجه داشت اینگونه اراضی را پس از سبز شدن برای مدتی حدود 5 تا 6 ماه نباید مورد استفاده قرار داد.لذا پس از چندین چین که ریشه آن کاملا جایگزین و قوی شد این زمین چمن کاری شده قابل استفاده خواهد بود.

برای مصارف نقاط غیر ورزشی که فوقا اشاره شد از بذور دیگری می توان استفاده کرد در نقاطی که سایه آفتاب است مانند زیر درختان باید از بذور هلندی که به اشعه آفتاب کمتر نیاز دارند استفاده شود.

همانطور که گفته شد در ایران نوعی بذر داریم به نام ری گراس (rey grass)  که بذر مقاومی

است و به طور کلی غیر غیر از نواحی مرطوب برای نقاط مختلف ایران تا اندازه ای مناسب است.بذور دیگری در ردسترس فروشندگان قرار داد که مناسب آب و هوای ایران می باشند.

برخی از چمنها خزنده هستند مانند چمن افریقایی که به وسیله ریشه نیز به سرعت ازدیاد می شوند. ریشه های این چمن را پس از اینکه زمین غلطک خورد به فواصلی به شعاع های 20 تا 40 سانتی متر کاشته و بلافاصله آن را آبیاری می نمایند.این ریشه ها پس از مدتی تمام سطح زمین را پوشانده و یکنواخت می سازند.تهیه زمین و مراقبت های بعدی کاملا با چمنی که به وسیله بذر کاشته می شود مشابه است .این چمن عمر طولانی دارد و معمولا برای اراضی ورزشی هم مناسب می باشد.عیب این چمن این است که در هنگام سرما مجددا برگهای آن سبز می شوند.در مناطق گرم که سرمای زمستان محسوس نیست برگهای آن کاملا در چهار فصل سبز و خرم است . این واریته بذر هم دارد و می توان بذرآن را کاشت .به علت ریز بودن بذر مقدار آن را برای کاشت باید کمتر منظور نمود مثلا بین 10 تا 12 گرم در هر متر مربع . واریته مزبور برای سبز شدن به وسیله بذر به حرارت زیاد نیاز دارد در غیر اینصورت در حرارت کم سبز نخواهد شد.از موقع کاشت بذر تا هنگام سبزشدن بر خلاف واریته های دیگر که ظرف یک هفته الی 10 روز سبز می شوند سبز شدن آن مدت مدیدی حدود یکماه یا بیشتر طول می کشد.

توجه داشته باشند بذر چمن را در دو هنگام نمی توان کاشت. زمانی که هوا خیلی گرم است که

پس از سبز شدن بلافاصله خشک می شود ،دوم آنکه اگر هوا سرد باشد بذرها سبز نمی شوند.

چمن افریقایی و سایر چمنهای ریشه ای برای مناطق کمی شور مانند بلوچستان و کرمان و غیره مناسب است.

باید دقت نمود بذری که خریداری میشود به دلایل زیر از محلهای مورد اطمینان صورت گیرد .

ادامه نوشته

گیاه بن سای ( همه چیز درباره بنسای )

بن سای مجموعه ای از باغبانی و هنر است که به واسطه آن گیاه با یک تغییر شکل تحمیل شده به یک مجسمه زنده تبدیل می شود. هنرمند با استفاده از مفاد زیبایی، وهمی از طبیعت را در غالب شکل مینیاتوری پدید میآورد. بنسای یک آرایش غیرطبیعی نیست بلکه در قالب یک تغییر شکل ساده، طبیعت اصلی را ذهن آدمی تداعی میکند.
بن سای در اصل واژهای ژاپنی و به معنی کاشت گیاهان در گلدانهای کم عمق است . به این ترتیب که گیاه در گلدانهایی کم عمق با خاک کم و در شرایط محدود کننده از نظر رشد قرار میگیرد و با آرایش زیبا وتربیت صحیح به درختی مسن ولی کوچک تبدیل می شود. برای تحقق این هدف تمام قسمتهای گیاه اعم از ریشه ها، تنه، شاخه ها، میوه ها و گلها حایز اهمیت هستند.

ریشه ها:

ریشه های گیاه بنسای شده، در عین استحکام، سلامت و گستردگی، باید ظاهری کهن به درخت ببخشند. درروشهای متقارن، نامتقارن و اریب، ریشه ها در تمام جهات گسترده شده اند. اما در روشهای بادزده، صخره،رویشی و .... ریشه ها غالباً در جهت خلاف انحنای تنه گسترده شده اند. تا بدین ترتیب به گیاه ظاهری متقارن ببخشند. تعدادی ازریشه ها روی خاک قرار داده میشوند تا قدمت درخت را از نظر ظاهری افزایش دهند و تصور فرسایش خاک را در سالهای گذشته در ذهن القا کنند. برای تحقق این مهم، در زمان انتقال گیاه به گلدان بزرگتر، تعدادی از ریشه ها را روی خاک قرار می دهند و روی آنها را با خزه اسفاگنوم و مقدار کمی خاک می پوشانند. در طی آبیاری های مکرر، این پوشش نازک، از بین میرود و پوست ریشه در معرض نور خورشید، سخت میشود و بدین ترتیب هدف ما در القای تصور کهن بودن گیاه تحقق می آید.
برای تشکیل ریشه های جدید در جهت مناسب، می توان ریشه را تا لایه کامبیوم خراش داد و روی آن را با خاک و خزه پوشاند. بعد از چند هفته، در محل زخم ریشه های جدیدی ایجاد میشود.

تنه:

گرچه همه قسمت های گیاه بن سای شده مهم است ، اما تنه گیاه اولین قسمتی است که توجه ناظر را به خود جلب میکند .تنه بن سای باید پوستی ضخیم ، یک پارچه و تودرتو داشته باشد . تنه باید به گونه ای باشد که هرچه به راس نزدیک میشود ضخامت آن کمتر شود . روی یک تنه خوب نباید آثار زخم ناشی از سیم پیچی دیده شود .

شاخه ها:

گیاهان در طبیعت ممکن است شاخه های در هم پیچیده داشته باشند . ولی در بن سای با سیم پیچی ، شاخه ها را به گونه ای تربیت می کنند ، که گیاه زیبا جلوه کند . معمولاً شاخه ها از نظر قطر و طول تفاوت دارند . شاخه های پایین تر ضخیم تر و بلندتر هستند و بخوبی در همه جهات گسترده می شوند . شکل هر شاخه به تنهایی نیز مد نظر است . در هنر بن سای بسیاری از شاخه های گیاه مطلوب به نظر نمی رسد . از این رو این شاخه ها را قطع می کنند .

برگها:

در یک بن سای خوب برگ ها سبز ، متراکم و کوچک است . گیاهانی که برگهای بزرگ دارند یا تعداد برگ آنها کم است ،برای بن سای مناسب نیستند . گیاهانی که برگ های کمی دارند ،درختی خزان کرده را تداعی می کنند . برگ های بزرگ نیز نسبت به اندازه کلی درخت بن سای شده، نامتناسب به نظر می رسند، برای آن که اندازه برگها کوچک شود ، از روش بیبرگی یا هرس برگ استفاده می کنند. این روش در کاهش اندازه برگ موثر است ولی در تغییر اندازه گلها و میوه ها زیاد مورد توجه نیست.

راس ساقه:

تنه به تدریج باریک می شود ، تا در انتها به راس منتهی شود. هرگاه به ارتفا‎ع کمتری نیاز باشد، می توان راس آن را قطع کرد و شاخه پایینتر از راس را که در راستای تنه است یا زاویه کمی با راستای تنه دارد ،به عنوان راس انتخاب و باپیچیدن سیم آن را تربیت کرد. در هر حال درخت بنسای شده باید دارای راس باشد.

پشت و روی یک بنسای

بنسای را نباید به صورت یک گیاه طبیعی در گلدان رها کرد. بلکه باید آن را طبق طرح مورد نظر کاشت و تربیت کرد. بنسای باید در نظر یک ناظر به خوبی جلوه گری کرده و قسمت جلو و پشت آن با هم فرق کند. کاملترین قسمت، قسمت جلو است . برآمدگی تنه نباید در جلو قرار گیرد.انتهای تنه باید قابل رویت بوده و تنه در یک طرف انحنا داشته باشد. نوک ساقه یا راس در قسمت جلو باید به طرف ناظر باشد.در قسمت جلو نباید شاخهها درهم پیچیده باشند. همچنین نباید به طرف جلو رشد کنند و باید تمام شاخه ها به وضوح قابل دید باشند. قسمت پشت ، عمق مشخص و دیدگاه سه بعدی به گیاه می دهد، لذا یک یا دو شاخه در این قسمت تعبیه می گردد.

طرق مختلف پرورش بنسای

 

 

 

ادامه نوشته